Whistler

Vandaag, maandag 8 augustus, gaan we van het warme Okanagan Valley naar het ski-oord Whistler, waar vorig jaar nog een aantal onderdelen van de Olympische Winterspelen zijn gehouden. Om daar te komen moeten we door een aantal indianenreservaten waar weinig mensen wonen en waar ook weinig voorzieningen zijn zoals benzinestations, restaurantjes en rustplekken (met WC). Vooral voor Anke is dit lastig, maar uiteindelijk rijden we dan toch langs een houten hokje van anderhalf bij anderhalve meter. De deur hangt er ietwat scheef in, maar het geheel lijkt toch wel ooit als WC dienst gedaan te hebben. Opgelucht komt Anke terug en vertelt dat er zelfs toiletpapier aanwezig is in een mooie grote keramieken pot. Waarschijnlijk wordt het onderhouden door de mensen van het fruitstalletje aan de andere kant van de weg. Aangekomen bij ons hotel in Whistler, het is nog steeds ruim boven de 20 graden, moeten we van de eigenaresse onze schoenen uitdoen en sloffen aan voordat we naar onze kamer mogen.

Het bruisende centrum is zo'n 20 minuten lopen vanaf ons hotel via een weg, waarbij het mogelijk is dat we een beer tegenkomen, zeker zo tegen de avond. Er leven zo'n 50 beren rond Whistler die vrij dicht bij de bewoonde wereld komen. Ze weten zelfs autoportieren te openen wordt ons verteld. We komen echter niets tegen. Dinsdag is het bewolkt maar tegen de middag zal het opklaren wordt ons verteld. De morgen besteden we dan ook aan het verkennen van de omgeving. Rond lunchtijd besluiten we om dan toch maar eens bovenop de berg te gaan kijken, we hebben tenslotte kaartjes voor de Peak2Peak gondel (langste van de wereld). Boven aangekomen stappen we zo de sneeuw in. Helaas is het nog niet echt opgeklaard maar toch vermaken we ons wel met mooie uitzichten en jazeker weer een wandeling in de sneeuw (dit keer is het een stuk minder zwaar). 's Avonds gaan we in het centrum eten en er heerst een uitgelaten sfeer. Tegenover ons speelt een bandje best wel goede muziek dat steeds meer publiek trekt.

Penticton, Okanagan Valley

Bij Clearwater was het al rond de 30 graden, maar nu gaan we naar het warmste gedeelte van Canada, de Okanagan Valley. We rijden meer dan honderd kilometer langs het Okanagan Lake naar Penticton. Daar doorheen rijdend zien we dat de plaatselijke bevolking zich al dobberend op alles dat drijft vermaakt op het verbindingskanaal tussen Okanagan Lake en Skaha Lake.

Verder rijdend langs Skaha Lake zien we boven op een berg een wit gebouw dat wel eens onze Bed & Breakfast zou kunnen zijn. Om daar achter te komen moeten we een heel steil pad op (hopend dat er geen tegenliggers komen). Boven aangekomen blijkt inderdaad dat we goed zitten. We worden rondgeleid in een koloniaal ingericht huis met veel houten beelden en boeken en instrumenten wat tot onze beschikking staat. Ook een zwembad is aanwezig alsmede een whirlpool. Onze kamer is werkelijk schitterend met een eigen terrasje en uitzicht over het Skaha Lake. Ook het ontbijt mag er wezen met yoghurt, muffins, worstjes, croissants, fruit etc. De plek heet God's Mountain Estate, hoe toepasselijk. Als we zin hebben kunnen we verder de berg oplopen via een pad. We kunnen dan wel een beer of een slang tegenkomen maar dat stelt niets voor volgens de eigenaresse. We grijpen de hitte maar aan om dit maar even niet te doen.
De volgende morgen, zondag 7 augustus, het is iets van 33 graden, worden we opgehaald met een busje om een aantal wijngaarden te bezoeken en daar de lokale wijn te proeven. Dit is tenslotte de wijnstreek van Canada, welke trouwens grotendeels binnen British Columbia blijft. Eén van onze Canadese metgezellen uit Alberta wilde een bestelling bij hem thuis laten bezorgen, maar dat moest wel met een (papieren) omweg gebeuren.

We zijn wel tot wat interessante inzichten gekomen, zoals bijvoorbeeld dat Anke de Pinot Gris het lekkerste vindt (lekkerder dan Chardonnay of Sauvignon Blanc welke ze meestal heeft). Zowel Henriëtte als Anke vinden de wijnen van de derde wijngaard het lekkerst, deze heet Therapy. Het liefst zouden we een paar flessen van Freudian's Sip mee willen nemen, maar we kunnen die niet kwijt in onze bagage, rest ons alleen een foto. Tijdens de lunch vragen onze Canadese metgezellen naar ons programma en ze zijn best wel onder de indruk. Bijna alle hoogtepunten van Canada zitten er in, alleen Quebec ontbreekt eigenlijk. Na in totaal 5 wijngaarden (met elk zo'n 6 tot 8 wijnen om te proeven) bezocht te hebben brengen we de rest van de middag op het strand van Skaha Lake door.
Een wat minder aangenaam ding is hier gebeurd, namelijk dat het beeldscherm van Henriëtte's netbook het ineens begaf. Eerst alleen de linkerhoek (kwart van scherm) maar later geheel waardoor ze dit blog niet meer kon updaten. Dit zal thuis wel weer worden ingehaald.

Wells Gray Provincial Park (Clearwater)

Op weg naar onze volgende bestemming, een paardenranch in het Wells Gray Provincial Park, passeren we de hoogste berg van Canada, Mount Robson (3954m), nadat we en passant ook nog weer een tijdgrens gepasseerd zijn. Verschil met Nederland is nu 9 uur. Vrijdag 5 augustus besteden we de hele dag aan het bezoeken van een aantal, met de auto bereikbare, watervallen in het park.

Een daarvan is de grootste, nog groter dan de Niagara Falls, namelijk de Helmcken Falls. De enige weg die door het park loopt eindigt bij het Clearwater Lake en we denken dat het wel leuk is om daar naar toe te gaan. Na een rit van 22km op een ongeasfalteerde weg komen we bij het meer aan, maar het is nauwelijks toegankelijk. Toch vinden we een plek om te picknicken met uitzicht op het meer. We besluiten deze avond om niet op de ranch te eten, maar in een plaatselijk restaurantje wat ons zeer goed bevalt. Ongeveer een uur nadat we terugkomen op de ranch gaat het gieten en onweren, maar de volgende ochtend is daar niets meer van te merken, strakblauwe hemel.

Jasper

Woensdag 3 augustus last Anke maar een rustdag in. Het miezert toch in Jasper, dus het lonkt helemaal niet om er op uit te gaan. Henriette doet 's ochtends nog wel wat boodschappen en keert dan weer terug naar de best wel gezellige blokhut om ook verder uit te rusten.

Voor 's avonds staat nog een wandeling op het programma om bevers te gaan bekijken en eventuele andere flora en fauna. Anke geeft al meteen aan hier niet aan mee te willen doen, maar Henriette laat zich deze buitenkans niet ontzeggen. Samen met een Nederlands gezin van 4 personen en gids Neil maakt Henriette de tocht van 3 uur. Meerdere bevers worden gespot en de gids vertelt veel over sporen van andere dieren die in het bos te zien zijn, maar meer dan een soort valk en 2 ravottende eekhoorntjes krijgen we niet te zien. Op de terugweg in het busje zien we een grote zwarte beer en later in de auto ziet Henriette nog een kudde kariboes (?) langs de snelweg lopen.

Icefields Parkway

Na een trage start (slechte nacht van Anke) bereiken we net op tijd het verzamelpunt voor onze gletsjertocht. Goed ingepakt (wandelschoenen, muts, handschoenen etc.) vertrekken we vanaf de parkeerplaats alleen maar omhoog de Athabasca gletsjer op. Dankzij de hulp (en geduld) van onze gids Todd en medewandelaars (uit VS en Israel) komen we een heel eind. Waar het voor Anke bergop het zwaarst is, heeft Henriette het bergaf het moeilijkst.

Al met al mogen we best trots op onszelf zijn dat we dit toch maar gedaan hebben. Wat waren we blij toen we onze eigen schoenen mochten aantrekken en even konden zitten (na 4 uur!). Na wat gegeten en gedronken te hebben vertrekken we naar onze volgende bestemming, Jasper. Onderweg zien we nog een zwarte beer en wat berggeiten, die we gelukkig vanuit de auto kunnen fotograferen. Aangekomen bij onze blokhut zijn we compleet uitgeteld. Het is maar goed dat Henriette pas voor 3 uur later heeft gereserveerd voor het diner. Uiteindelijk misschien wel het lekkerst gegeten totnutoe.

Onderweg naar Saskatchewan River Crossing

Omdat we deze maandag 1 augustus de hele dag de tijd hebben om op onze volgende bestemming, Saskatchewan River Crossing (iets meer als 100 km verderop) aan te komen (kunnen pas vanaf 16.00 uur inchecken) nemen we overal de tijd voor.

Eerst gaan we een korte wandeling langs het Moraine Lake maken om vervolgens in Lake Louise wat spullen te kopen om te picknicken en postzegels voor de ansichtkaarten en een hoestdrankje voor Anke en wat aspirines (Anke heeft in het winderige Waterton Park een koutje gevat). Na ongeveer 20 minuten rijden zien we wat auto's in de berm: beer gespot! En ja hoor, we zien op zo'n 50 meter afstand een grote zwarte moederbeer met 2 hele kleine beertjes de bessenstruiken plunderen. Er is wel een soort van greppel tussen de beren en de snelweg, dus we lopen geen gevaar.

Onze weg vervolgend wordt het ondertussen lunchtijd en rijdend langs prachtige meren (Hector Lake, Bow Lake) heeft Henriette haar zinnen gezet op Peyto Lake, om daar te gaan picknicken.
Dit betekent wel eerst een flinke klim om dan wel op een schitterend punt uit te komen. Omdat we nog tijd zat hebben brengen we hier ruim een uur door met puzzelen en mensen kijken. Er dartelt ook een soort van eekhoorntje rond die op een gegeven moment zelfs op een been van Henriette kruipt en zijn kopje in de lens van de camera steekt terwijl Henriette een foto probeert te maken.

Lake Louise

Na een lange dag rijden van Lethbridge naar Lake Louise zijn we dan toch aangekomen bij het strak groenblauwe meer dat zo beroemd is. Onderweg nog wel wat hachelijke momenten meegemaakt omdat er maar geen benzinestation in zicht kwam, maar de huurauto blijkt bijna net zo zuinig als Henriette's eigen auto.

Zondag lekker uitgeslapen en vervolgens geprobeerd een bergtocht te maken, maar dat bleek al vrij snel toch iets te zwaar voor ons beiden. Toen maar een wandeling langs de oevers van het meer gemaakt, ook mooi.
's Avonds hebben we in het "dorpje" Lake Louise wat gegeten, was lekkerder dan in eigen hotel. Vervolgens nog wat gelezen en gepuzzeld in de lounge, waar andere hotelgasten aan het kaarten waren. Wijntje erbij, wat wil een mens nog meer?!